Bovenaanzicht van mijn werk; je kijkt naar de binnenkant van de bodem. Dit wordt een zogeheten mochilatas.
Ik wil hem gaan gebruiken als rugzak waar ik mijn strandspullen in opberg. Hoe ik de schouderbanden ga maken moet ik nog uitzoeken. Wordt vervolgd....
Deze techniek wordt door Colombiaanse vrouwen van de Wayuu stam gebruikt. Deze dames maken per maand 1 tas en voor deze tassen wordt flink geld betaald, maar ik las dat de vrouwen hiermee hun geld verdienen en ook redelijk goed betaald krijgen. Google maar eens mochila tas of bag, dan kom je ze wel tegen; ze zijn hip. En duur.
Ik kwam een facebookpagina tegen waar de techniek werd uitgelegd, je haaknaald doet een andere beweging; yarn under. De pagina bestaat niet meer. De haaknaald wordt over de draad gehaald en de draad wordt als het ware door de lus 'geharkt'. Ik heb een video gemaakt, hier kan je zien wat ik bedoel.
Je 'borduurt' als het ware je patroon al hakende. Het is een tijdrovend maar heerlijk werkje. De tas wordt enorm stevig doordat je werkt met meeloopdraden. Alle kleuren die je in de tas gebruikt (in mijn geval 4) lopen mee met het hele werk; hetzij zichtbaar als patroon, hetzij onzichtbaar als meeloopdraad. Deze meeloopdraden verstop je in je steek. Het leuke van deze techniek is, dat je binnenkant ook best mooi wordt, het patroon is daar ook zichtbaar. De buitenkant is wel mooier.
Dus op dit moment geniet ik van het maken van deze tas. Elke toer is een feestje. Het kost wat tijd om deze manier van haken onder de knie te krijgen, maar dan heb je ook wat. Het lastigst vind ik om de draad zo goed mogelijk te verstoppen, maar dat lukt inmiddels aardig. Ik zal hier zeker nog dieper op ingaan.
Groetjes
Wilma
